Boris Paval Conen is een Nederlandse beeldhouwer die in hout zoekt naar menselijke aanwezigheid, verstilling en kwetsbaarheid. Zijn houten sculpturen tonen geen gepolijste perfectie en ook geen nadrukkelijke dramatiek. Ze vangen eerder een kort, intiem moment: een houding, een blik, een gebaar, alsof er net iets is gebeurd of juist nog gaat gebeuren. Die filmische manier van kijken hangt samen met zijn achtergrond als filmmaker en geeft zijn werk een bijzondere spanning. De figuren zijn realistisch, maar nooit alleen beschrijvend. Ze dragen iets innerlijks in zich en blijven daardoor dichtbij. Zijn beelden zijn stil, maar nooit leeg. Ze trekken niet luid de aandacht, maar houden haar juist vast door concentratie, aanwezigheid en ingehouden zeggingskracht.
Wat het oeuvre van Boris Paval Conen bijzonder maakt, is de manier waarop hij met hout werkt als levend materiaal. Nerven, jaarringen, knoesten, barsten en verweerde plekken mogen zichtbaar blijven en worden niet gladgestreken. Daardoor krijgen de sculpturen niet alleen vorm, maar ook huid en geschiedenis. Dat sluit aan bij zijn blik op de mens: ook een lichaam draagt sporen van het leven. De verhoudingen en houdingen zijn zorgvuldig opgebouwd, maar altijd met ruimte voor karakter en kwetsbaarheid. Juist die verbinding van gedegen beeldhouwkunst, realistische menselijke figuren en de natuurlijke kracht van hout maakt zijn werk zo herkenbaar. Het zijn houten sculpturen die rust brengen en tegelijk iets openlaten. Wie langer kijkt, merkt hoe aandacht, materiaal en menselijkheid hier langzaam in elkaar grijpen.
Nederlands ▾